Przybyla dusza na kleczkach do nieba w boza obczyzne
Nie chciala patrzec na gwiazdy i na wiecznosci pierwszyzne.
Nie chciala ulec weselu, ni nowym jasniec obliczem,
Ani wspominac nikogo, ani zapomniec o niczem.
I rozpuscila warkocze i pomyslala w blekicie,
ze w niekochanych objeciach przemarnowala swe zycie,
Bez zdrady i bez oporu, starannie kryjac swa rane,
Piescila usta nielube i oczy niemilowane.
I trwala dla nich bezwolna, i kwitla dla nich bezduszna
I przezywala je - losem i byla losom posluszna.
A ze nie kochala tak tkliwie, a nie kochala tak czule,
Ze nikt w jej jasnym usmiechu nie trafil mysla na bole.
Lecz teraz nagle pojela, ze wobec Boga i nieba
Juz nic nie wolno ukrywac i nic ukrywac nie trzeba.
Smierc w niej obnaza pospiesznie prawde tak dlugo tajonata prawda skrzasie zrenice, ta prawda blyska sie lono!
I dusza lekiem splonela, ze wkrotce po jej pogrzebie
Przyjdzie w slad za nia kochanek, aby odnalezc ja w niebie.
Wyciagnie ku niej ramiona, ziemskiej wyzbyte rozpaczy,
I zajrzy w oczy i dawne jej niekochanie zobaczy...